အထီးက်န္
တစ္ကိုယ္ေရ တစ္ကာယေန႕ညေတြမွာ
မ်ိဳသိပ္မႈေတြ ေျခရာထပ္
ေနေပ်ာ္မႈေတြ ကမ္းမကပ္တာၾကာၿပီ။
လွမ္းခ်ိတ္လို႔ မမီတ့ဲ
လြမ္းစိတ္စီရရီဟာ တြန္႔ေၾက
ေဖေဖ ေမေမတို႔ေရ…
ဒီမွာ ညတာေတြရွည္လြန္းတယ္။
စိတ္ဦးတည့္ရာလြင့္ေမ်ာရင္း
အေမာမကင္းႏိုင္တ့ဲ ေလေျပလို
ဒါမွမဟုတ္
ေနကိုေမွ်ာ္ရင္း ပြင့္ဖို႔ေစာင့္ေနတ့ဲ
ပ်ိဳးသူမ့ဲ ပန္းေတေလတစ္ပြင့္လို
ငါ…ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုဆာေလာင္
အေဖာ္မ့ဲတ့ဲအေရာင္က ေမွာင္လြန္းတယ္။
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေလ…
တိမ္လို
ေလလို
ရြက္၀ါလို
ဘ၀ကို ေလွ်ာတိုက္ လႊတ္တင္
ဘယ္သူမွမရွိတ့ဲ ေကာင္းကင္မွာ
ဘယ္သူမွမသိေအာင္ေနလုိက္ခ်င္တယ္…။
Comment #2
အိေလးေျပာတာဟုတ္တယ္
အရမ္းအထီးက်န္မဆန္ပါႏွင့္
ကဗ်ာေတြကို ရင္ဖြင့္ပါ
စာမ်ားမ်ားဖတ္ရင္ ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မယ္ေနာ္

Comment #3
ဒီမုဆိုး ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တယ္ဗ်ာ..အထီးပဲ က်န္ခဲ့တယ္ဆိုေတာ့..အမေသသြားတာေပါ့ေနာ္..

Comment #4
Rofl,,,
🙂
Loak cha like pyan p.

Comment #7
ဘယ္သူမွမရွိတ့ဲ ေကာင္းကင္မွာ
ဘယ္သူမွမသိေအာင္ေနလုိက္ခ်င္တယ္…။
(တခါတေလ အဲလိုျဖစ္တယ္.) အားလံုးနဲ႕ေ၀းရာကို ထြက္သြားခ်င္တယ္.. ေကာင္းကင္ဆုိေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့… အေပၚစီးကေန အားလံုးကို ျမင္ႏိုင္တယ္.ေလ..

Comment #1
don’t feel lonely.