လက္ေဆာင္ (မင္းခိုက္စိုးစန္)
(၁)
လမ္းေပၚမွာ လူေတြေတြ႕တိုင္း
လိုက္ျပီး ေမးၾကည့္ရဦးမယ္…။
…
ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္
သတ္ေသတဲ့ နည္းတစ္မ်ိဳးလား…?လို႔။
(၂)
ငါက…
မီးခိုးေရာင္ ခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေကာင္ပါ။
(ဘဝမွာ ေမွာင္ရတာေတြပဲ…မ်ားတယ္)
…
လိုအပ္လာရင္…မင္းကို
အိပ္မက္တစ္ဆင္စာနဲ႔ တင္ေတာင္းႏိုင္တာကလြဲလို႔
အရာရာ ခ်ိဳ႔တဲ့
ဘာဆို ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ ငနဲေပါ့။
(၃)
တကယ္ပါ…
မင္းအတြက္ေတာ့ ငါဟာ
ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။
…
ဒါေပမယ့္…အဲဒီ “ဘာမွ မဟုတ္ဘူး”ကိုပဲ
ငါ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းဆည္းထားတယ္
မင္းကို သတိရတဲ့အခါ
မၾကာ မၾကာ ထုတ္…ထုတ္ ၾကည့္ခ်င္လို႔။
(၄)
ေလွာင္ရယ္သံတစ္ဝက္နဲ႔
ခါးသက္သက္ျပံဳးတတ္တဲ့
ငါ့ရဲ႔ ခ်စ္လွစြာေသာ ေကာ္ဖီမေလးေရ…
…
ငါ ပိုင္ဆိုင္တဲ့အရာကို
မင္းကို လက္ေဆာင္ မေပးရက္ခဲ့ပါဘူးကြဲ႔။
(၅)
ငါ့မွာ
မ်က္ရည္ခံမွဲ႔တစ္လံုး ရွိတယ္။
မင္းခိုက္စိုးစန္
Comment #2
ကဗ်ာကုိ သိပ္မခံစားတတ္ေပမဲ့ ၾကိဳက္ပါတယ္။

Comment #3
ၾကိဳက္ပါတယ္

Comment #4
ၾကိဳက္တယ္

Comment #5
ဘာမွ မဟုတ္တာေလးကိုလဲ ႀကီဳက္တယ္

Comment #7
ႀကိဳက္ဘူး။

Comment #8
good! I like it so much!

Comment #9
ဟုတ္ပ ေနာ္ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အေႏွးဆံုးသက္ေသနည္းတစ္မ်ိဳးပဲ

Comment #10
ၾကိဳက္တယ္…ၾကိဳက္တယ္

Comment #11
မ်က္ရည္ခံမွဲ႔ေလးကို မေမ့ေသးပါဘူး ဆရာ

Comment #12
ေကာင္းလုိက္တာ
(လိုအပ္လာရင္…မင္းကို
အိပ္မက္တစ္ဆင္စာနဲ႔ တင္ေတာင္းႏိုင္တာကလြဲလို႔
အရာရာ ခ်ိဳ႔တဲ့
ဘာဆို ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ ငနဲေပါ့။)

Comment #13
မိုက္တယ္ ကိုယ့္မွာလည္း မ်က္ရည္ခံမွဲ႔ ပါတယ္ေလ

Comment #1
ေကာင္းလိုက္တာေနာ္